پرسش و پاسخ های فنی

با توجه به این‌که رویدادهای تعدیلی تا تاریخ تهیه صورت‌های مالی پیش‌بینی شده و همچنین با عنایت به نمونه‌های درج شده در بند 7 استاندارد شماره 5 به‌ویژه بند (ج) آن، نمونه مورد سؤال به مصادیق رویدادهای تعدیلی اشاره شده نزدیکتر است، لذا باید به‌عنوان رویداد تعدیلی تلقی گردد

الف)              تمامی مخارج انجام شده شامل بهای زمین، مخارج ساخت و کلیه مخارج مرتبط با عوارض اخذ پروانه ساخت و تغییر کاربری، به بهای تمام شده واحدهای ساخته شده اعم از مسکونی و اداری و تجاری تخصیص می‌یابد. تخصیص مخارج به واحدهای در جریان ساخت و تکمیل شده، از جمله سرقفلی، باید بر اساس منطقی‌ترین روش در شرایط موجود صورت پذیرد و در صورت امکان‌پذیر نبودن، لازم است از ارزش فروش واحدها برای انجام این امر استفاده شود.

ب )    پس از تعیین بهای تمام شده واحدهای تجاری به شرح فوق، به‌منظور تعیین بهای تمام شده سرقفلی بدون واگذاری حق مالکیت و بهای تمام شده حق مالکیت، می‌توان از ارزش فروش هر یک از موارد مزبور (سرقفلی با حق مالکیت و سرقفلی بدون حق مالکیت) استفاده شود.

پ )    حق مالکیت نگهداری شده توسط شرکت موضوع بند ”ب“ فوق، باید به‌عنوان دارایی نامشهود در صورت‌های مالی طبقه‌بندی شود.

با فرض این‌که مشارکت انجام شده، مشارکت خاص نمی‌باشد، واحدهای اداری و تجاری ساخته شده و تخصیص یافته به شرکت، باید به بهای تمام شده زمین واگذار شده به مشارکت، در صورت‌های مالی انعکاس یابد.

در پروژه‌های اکتشاف و بهره‌برداری از چاه‌های نفت و استحصال گاز مایع از گازهای مازاد چاه‌های مزبور، در صورتی که قابلیت اجرایی فنی و اقتصادی پروژه محرز شده باشد و همچنین امکان‌پذیری تکنیکی و قابلیت تداوم سوددهی تجاری استخراج منابع معدنی قابل اثبات گردد، مخارج انجام شده در پروژه در چارچوب استانداردهای حسابداری ”دارایی‌های ثابت مشهود“ و ”دارایی‌های نامشهود“ به بهای تمام شده دارایی منظور می‌گردد. در صورتی که مخارج اکتشاف و ارزیابی مربوط به قبل از اثبات قابلیت فنی و تجاری پروژه باشد، طبق استاندارد بین‌المللی شماره 6 که ترجمه آن در دسترس می‌باشد، عمل خواهد شد.

با توجه به مقررات شهرداری و توافق‌نامه فی‌مابین، چنانچه واحد مورد رسیدگی بخشی از زمین‌های خود را در قبال تغییر کاربری زمین‌های باقیمانده به شهرداری واگذار نموده باشد، نظر به این‌که امتیاز تحصیل شده بابت تغییر کاربری، مرتبط با یک عنصر عینی یعنی زمین بوده و به صورت جداگانه به‌عنوان یک دارایی قابل شناسایی نیست، لذا واگذاری بخشی از زمین‌های واحد مورد رسیدگی در قبال تحصیل امتیاز تغییر کاربری بابت باقی‌مانده زمین‌ها، معاوضه محسوب نمی‌شود. در چنین شرایطی معادل بهای دفتری زمین‌های واگذار شده، باید به بهای تمام شده زمین‌ها باقیمانده منظور شود.

وجوهی که از سهامداران به‌دلیل کمبود نقدینگی و وجود شرایط تحریم دریافت می‌شود، به‌عنوان جریان وجوه نقد ناشی از فعالیت‌های تأمین مالی در صورت جریان وجوه نقد طبقه‌بندی و گزارش می‌گردد.

نظر به اینکه شرکت طبق قانون مزبور اقدام به تجدید ارزیابی دارایی‌ها نموده است و در قانون مزبور و نیز آیین‌نامه مربوط، تداوم تجدید ارزیابی دارایی‌ها پیش‌بینی نگردیده است، لذا در این خصوص، رعایت دوره پیش‌بینی شـده در استاندارد حسابداری مربوط ضرورت نـدارد. لیکن با توجه به شرایط جدید طبق تبصره (1) ماده (149) قانون اصلاحیه قانون مالیات‌های مستقیم مصوب تیرماه 1394 مبنی بر این‌که افزایش بهای ناشی از تجدید ارزیابی دارایی‌های اشخاص حقوقی با رعایت استانداردهای حسابداری، مشمول پرداخت مالیات بر درآمد نمی‌باشد، منعی در خصوص تجدید ارزیابی بعدی در دوره تناوب 3 یا 5 ساله دارایی‌های تجدید ارزیابی شده، وجود ندارد.

چنانچه اطلاعات دریافتی بعد از تاریخ ترازنامه، بیانگر آن باشد که ارزش یک دارایی در تاریخ ترازنامه کاهش یافته، یا مبلغ زیان کاهش ارزش شناسایی شده قبلی برای آن دارایی نیازمند تعدیل است، لذا بایستی مطابق استانداردهای حسابداری، از این بابت ذخیره کاهش ارزش دارایی در حساب‌ها منظور گردد.

طبق بند 29 استاندارد حسابداری شماره 18 (صورت‌های مالی تلفیقی و حسابداری سرمایه‌گذاری در واحدهـای تجـاری فرعی- لازم‌الاجرا در مورد کلیـه صورت‌های مالی که دوره مالی آن‌ها از تاریخ 1/1/1385 شروع می‌شود و تا پایان اسفند 1399 خاتمه می‌یابد)، شرکت فرعی بایستی صورت‌های مالی به تاریخ صورت‌های مالی واحد اصلی تهیه نماید، لذا قابلیت تلفیق وجود ندارد*.

*   پاسخ ارائه شده، با مفاد بند ”ب“ 113 پیوست ”ب“ استاندارد حسابداری 39 با عنوان صورت‌های مالی تلفیقی (لازم‌الاجرا در مورد کلیه صورت‌های مالی که دوره مالی آن‌ها از تاریخ 1/1/1400 و بعد از آن شروع می‌شود)، مطابقت دارد.