________________________________
سرمقالهی جدیدترین شمارهی فصلنامهی حسابدار رسمی به مسألهی تعاملات نظاممند و تدوین «مرامنامه» با هدف ایجاد انسجام حرفهای اختصاص دارد. در این سرمقاله که به قلم سعید جمشیدی فرد، رئیس هفتمین دورهی شورایعالی جامعهی حسابداران رسمی ایران منتشر شده است، میخوانیم:
«تأمل بر هفتمین دورهی انتخابات شورایعالی جامعهی حسابداران رسمی ایران از نکتههای آموختنی بسیار برخوردار است. ازجمله آن که در انتخابات این دوره، شاهد حضور تشکلهایی با برنامههایی مدون و منسجم و مبتنی بر نوعی مرامنامه بودیم، ولو آنکه این برنامهها و مرامنامهها عمری کوتاه و گذرا داشته باشند، نشانگر تحولی کیفی در شکلگیری و تکامل هویت جمعی حسابداران حرفهای ایران است.»
در ادامه، میخوانیم:
«برای اینکه اعضای جامعه از کیستی و چیستی و نیز مطالبات خود آگاه باشند، باید قبل از هر چیز کنش ارتباطی و تفاهمی مؤثری میان اعضای حرفهای برقرار شود. این کنش ارتباطی و تفاهمی تعاملات و روابط اجتماعی را بهشکل نظاممند در میان اعضا پدید میآورد که حاصل آن در نهایت ایجاد انسجام حرفهای است. اما در فاصلهی تعاملات نظاممند و ایجاد انسجام حرفهای، شکلگیری «مرام» و تدوین مرامنامههای حرفهی جایگرفته است. یعنی کنش ارتباطی و تفاهمی میان اعضای جامعه میباید به صورتبندی مرامنامه میان اعضا منتهی شود تا درنهایت حاصل آن را در شکل انسجام مدرن حرفهای در میان اعضا جامعه ببینیم.»
در بخش دیگری از سرمقاله چنین میخوانیم»:
«هویت نظاممند مبتنی بر مرامنامه، با حذف نگاه فردی و کاهش نفوذ اشخاص، رقابت فکری در حرفه را با کیفیتتر میکند. تشکلهای مزبور برای بقا و حضور در رقابت ناچارند اشتراکات و همچنین تمایزاتشان را که موجب تفکیک آنها از یکدیگر است، مستمراً ارزیابی کنند تا مرام و ادعاهای برگرفته از خرد جمعیشان با مقبولیت بیشتری مواجه گردد.»
در بخش پایانی سرمقاله چنین میخوانیم:
»ما طی دو دههی گذشته شاهد روندی متعالی و روبهجلو در جامعهی حسابداران رسمی بودهایم. گذار از اشکال سنتی برای انتخاب داوطلبان عضویت در شورایعالی به اشکال نهادین و مبتنی بر مرامنامه و اصول حرفهای در انتخابات اخیر، نشانهی بارز حرکت روبهجلو در این تشکل حرفهای است. در چنین چارچوبی اعضا نشان دادهاند که تعلق و عضویت آنان در تشکل حرفهای خود نشاندهندهی هویت جمعی آنان است. هویت جمعی نیز چیزی نیست مگر آگاهی افراد به عضویت در یک جمع و احساس تعلق به آن. در چنین شرایطی فردفردِ اعضا میتوانند خود را با ضمیر «ما» بخوانند و متعلق و منتسب به «ما» بدانند و بدین ترتیب در برابر آن احساس تعهد و تکلیف داشته باشند.»
برای مطالعهی متن کامل سرمقاله به فایل پیوست مراجعه فرمایید.